De oriëntatie

In de loop van 2004 begonnen wij ons te oriënteren op de Zweedse woningmarkt.

November 2004, de laatste week van november, zouden wij naar Värmland vertrekken,voor een oriëntatie en eventueel terug komen als trotse huiseigenaren, van een Zweedse woning. Dat was spannend, er was niet heel veel te koop, in het segment dat wij konden uitgeven. En wat we ons konden permiteren, was allemaal net verkocht. We zouden wel zien en anders zouden we een leuke korte vakantie hebben, toch?

Gerton was voor zijn werk al eens in de winter in Zweden geweest, maar het idiote was dat ik, Karin , behalve Denemarken en Finland, wat ook al heerlijk was tijdens een vakantie, nog nooit in Zweden was geweest.Voor nu hadden we een huis gehuurd in Sörby, een klein dorp aan het Lakenemeer.

Echter, voor we er waren, kwamen we in een geweldige sneeuwstorm terecht, tussen de beide grote meren. De ene  slippartij na de andere, de politie,  de brandweer, van alles op de weg, of juist niet meer op de weg, een personenbus in een greppel, zwaailichten en heel veel wind en sneeuw!

Geen idee hoe lang we onderweg zouden zijn en wat we allemaal nog zouden tegenkomen! Na een telefoontje, met degene waar we het huis van huurden, waren we weer wat gerustgesteld, daarginds was geen storm, sneeuw en gedoe op de weg, gelukkig!

Na een goede nachtrust, op pad voor een bezichtiging, met degene die ons zou begeleiden. Een leuk huis gezien, maar toch zou het leuk zijn, meerdere huizen te kunnen bekijken. Zo gezegd zo gedaan. Echter in de tussentijd, werd het 1e huis, waar we waren geweest, al verkocht! Door kijkers , die na ons kwamen! Daar kon je toch niet tegen kopen hier! Maar goed, vol goede moed weer verder.

De dagen  erop, wij op pad, naar een gebied, waarvan ik dacht aan het einde van de wereld te zijn gekomen. Om nou 40 km te moeten rijden voor een brood……….., nee, dat was het niet. Wel veel gezien van de winterpracht van Värmland.

Daarop naar de makelaar in Hagfors, waar we geweldig werden geholpen. Wij konden onze keuzes bekend maken, eerst zelf op stap en dan in de middag, met de makelaar, naar de huizen, met sleutels, van onze keuze.

Die ochtend bezochten we ook een boerderijtje in het bos. Leuke plaats in de zomer, maar de winter? We kwamen vast te zitten in de sneeuw, met een band in de greppel! Die we door de sneeuw niet zagen! Gelukkig, gelukkig, woonde het boertje er nog. Met handgebaren ons probleem uitgelegd, wij konden nog geen Zweeds, hij geen Engels. Maar goed, eerst moest de accu van de tractor worden opgeladen, de accu stond namelijk binnen, omdat het winter was. Na ruim een half uur, de accu moest opgeladen worden, ja, we konden worden gered.

Daarop werd door ons besloten, toch meer in de bewoonde wereld een huis te zoeken. Het zou in de winter toch te bewerkelijk worden om de toegangsweg , door het bos, sneeuwvrij te laten maken, geen controle, etc.

Diezelfde middag, het laatste huis: ja, deze is het! Bij binnenkomst voelde het huis goed. Omdat we besloten hadden een woning te zoeken, die niet teveel kluspartijen zou opleveren, kwamen we in een gespreid bedje. Ons Huset werd een feit.

Op woendagochtend, de dag van ons vertrek naar Nederland, zaten we om 7.00 ‘s ochtends bij de makelaar, de contacten te tekenen. Wat een geweldig gevoel!!

Zo vertrokken we dus met veel foto’s, contracten en een gevoel van leuke spanning, over wat de volgende jaren ons zou brengen, weer naar Nederland.